रोशन “काभ्रेली”
मैले नाम साेधे थे उन्ले अ।फ्नाे दाम भनिन ।।
मैले के काम भने थे उन्ले काेठा जाम भनिन ।।
Author: रोशन “काभ्रेली”
रोशन “काभ्रेली”
तिमी फूल हाै अ।काशकाे जून हाै ।।
सुगन्धित मेराे जीवनकाे सुकुन हाै ।।
रोशन “काभ्रेली”
चाेट लाग्दा उन्लाई, मलाई किन दुख्छ साथि ।।
अ।ज थाहा भाे, मायाँकाे बज्रपात पर्न मै माथि ।।
रोशन “काभ्रेली”
मै हूँ भन्दै सबै राजा, भए जङ्गलको बाघ ।।
सिंह छाडि मै खरायोे, पुग्थ्यो होला भाग ।।
रोशन “काभ्रेली”
देश बेचेर खाए भन्छन, सत्ता लुट्नेहरूले ।।
कराउने तिनै हुन, पैसामा बिक्दै सुत्नेहरूले ।।
रोशन “काभ्रेली”
अ।फुले अ।फैलाई, एक्लाे पारे ।।
साेधिनाै तिम्ले किन, अ।सु झारे ।।
रोशन “काभ्रेली”
भेट्छाै सड्कका किनारा मेराे घर हाे ।।
म पागल भन्दै चिनाउने यहि सहर हाे ।।
रोशन “काभ्रेली”
बिहानीको समय म, मेरा साथीहरु घर नजिकैको बस स्टेशनको पारि पटिको चियाँ पसलमा सधैँ झै चिया पिउँदै थियौँ । जाडोको […]
रोशन “काभ्रेली”
जीबनको हरेक मोडमा, तिम्लाई चाहनेको हुल थियो ।।
त्यस्को बाबजुत मायाँ गरे, तिम्लाई त्यो नै भुल थियो ।।
रोशन “काभ्रेली”
भोका पेट खाना खुवाई भरे ।
भन्छन देख्नेले मैले पाप गरे ।।