रोशन “काभ्रेली”
काम गर्दा गर्दौ थकाई मेट्ने रातै नहुने ।
अझै भन्ने गर्छन, बुहारीको जातै नहुने ।।
Author: रोशन “काभ्रेली”
रोशन “काभ्रेली”
धेरै भेटिए मान्छे यहाँ, सस्तोमा टिकाउ खोज्ने ।।
चितिक्क परेकी घरबार चाहिन्न तर बिकाउ खोज्ने ।।
रोशन “काभ्रेली”
मायाँ गरौँ म तिम्रो चाहाना गतिलो भएन ।।
छोडेर जाउँ कसो गरि बहाना गतिलो भएन ।।
रोशन “काभ्रेली”
मागेर पाउँने भए मायाँ, भिखारीको अपरम्पार हुन्थ्यो होला ।
सड्का पेटि किन भैँतारिन्थ्यो, उस्को नि घरबार हुन्थ्यो होला ।।
रोशन “काभ्रेली”
दुनियाँ भन्छ पागल तर म आश बोकि हिडेको छु ।
भेटेरै दिन्छु तिम्लाई मुठ्ठी भर सास बोकि हिडेको छु ।
रोशन “काभ्रेली”
आज तिम्ले रुवायौँ,
थाहाँ भो…
मेरो आशुको मोल छैन ।
रोशन “काभ्रेली”
खाने भए जागिर, सरकारी खाइन्छ ।
प्राइभेट त यहाँ, फालाफाल पाइन्छ ।।
रोशन “काभ्रेली”
सम्झनामा डुब्दै याँदमा झुम्न भन के पिलाउँ तिम्लाई ।।
फुर्सद मेरो नि छैन् हजुर बार बार याँद दिलाउँ तिम्लाई ।।
रोशन “काभ्रेली”
हाँसेर बसेको सोच्यौ, आँखाबाट आसु झरेको बेला ।
तिम्ले के देख्छौ प्रिय झम झम पानि परेको बेला ।।
रोशन “काभ्रेली”
फरक छैन रतिभर तिमी र म जीबनको सुरुवात उहि ।
अमरत्व तिम्ले नि पाएका छैनौँ अन्तत जाने घाट उहि ।।