रोशन “काभ्रेली”
हिजाे देखेथेँ सपनी अ।ज तिमी संग जिउने रहर भाे अब ।।
बिरान थियाे छाति, मेराे राजकुमारि बस्ने सहर भाे अब ।।
Author: रोशन “काभ्रेली”
रोशन “काभ्रेली”
बैगुनि प्रियसीकाे भराेसा, प्यारमा नपर्नु ।।
झुटाे हाे मायाँजाल उन्काे संसारमा नपर्नु ।।
रोशन “काभ्रेली”
मायाँ गर्दा पनि सतायौ ।।
मनबाट तस्बीर हतायौ ।।
रोशन “काभ्रेली”
जीन्दगीको यात्रा लड्नै आँटेको भिरमा थिएँ म ।।
आसा छैन बचाउँलान आफ्नै तक्दीरमा थिएँ म ।।
रोशन “काभ्रेली”
छानाे चुहिएकाे हैन सरकार, अ।फैले प्वाल पारेकाे हुँ ।।
अन्नकाे के कुरा गर्छाै सरकार, पानी नभएर झारेकाे हुँ ।।
रोशन “काभ्रेली”
I Swear,
bad people find love,
faster than good one…
रोशन “काभ्रेली”
लाख काेशिसका बाबजुद, उ चिन्न सकिन ।।
गरिब भएरै हाेला हजुर, मायाँ किन्न सकिन ।।
रोशन “काभ्रेली”
तिम्ले दिएका मायाँको घाउ, बल्ल खाटो परेछ ।।
हिड्दिन भन्दै थिएँ तर तिम्रै अगेंनी बाटो परेछ ।।
रोशन “काभ्रेली”
हे भगवान, तिम्राे महिमा अपरम्पार छ ।।
तिम्रै देन, तिम्रै मर्जी जीउन लाचार छ ।।
रोशन “काभ्रेली”
कविकाे सिर्जना कविता हाे ।।
भाव काेरेकाे अ।त्मियता हाे ।।