रोशन “काभ्रेली”
हे भगवान, तिम्राे महिमा अपरम्पार छ ।।
तिम्रै देन, तिम्रै मर्जी जीउन लाचार छ ।।
उ भाेकाे छ दिन्न काेहि, खान तर नखाने
तिम्राे मुर्तिमा खुवाउने लाम मारामारा छ।।
छैन मायाँ, दया, उ सुत्छ सड्कका पेटि,
भाेकाे पेट, अझै तिम्रै जयजयकार छ ।।
झाडि, सड्का फाेहाेर कुडामा उ फ्याँकियाे,
निसानि हाे प्रेमकाे, देख्ने साक्षि संसार छ ।।
तिमी सर्व ज्ञ्यानि जगतकै, लुक्दैन याे सब,
तर चुप्प किन यस्मा हेर तिम्राे नि हार छ ।।
✍️ राेशन दनुवार
